Turkiye ici kargo dahil 20 CAD

Mizahta kadın parmağı

AÇIK UÇUK GURBET
Gülhan Gülsün, Grinet Yayıncılık,
anı, 380 sayfa

"Türkiye'nin oniki katı genişliğindeki bu ülkede, bizimkinin yarısından bile az nüfusundan olsa gerek, bu tür toplu yerlerde insanlar her biri noktalarla ayrılmış tek kelimelik cümleler gibi duruyorlar. Mümkün olduğunca kimse kimsenin yanına sığışmıyor..."

Gülhan Gülsün'ün mizahi bir dille kaleme aldığı Kanada günlükleri Türkiye'den Kanada'ya gidenlerin uyum sorunlarını neşeli bir kahramanın ağzından aktarıyor.

"Ben çok keyif alarak okuyorum ve hakikaten biz de yaþayacaðýz diye düþünüyorum. 

Bazý bilgileri de önemli notlar arþivimde saklýyorum.

Pempegül on gün boyunca bana tercümanlık yapmaktan bunalmış olacak ki, artık benim kursa başlama zamanımın geldiğini ve ölçüm  merkezine gitmemiz gerektiğini belirtti. Hemen;

Akşamdan, otobüse nasıl binilir, bilet nasıl atılır, şoföre nasıl dişler gösterilip şaşı bakılır diye epeyce prova yaptım. Ertesi sabah ülkemizden aşına olduğum Seven-İlevın'cıdan onluk bilet alıp, ilk otobüsle yola çıktık.
Granville caddesinde, otobüsten inip yerin yedi kat altına girdik. Adına niye Skay tren (Gökyüzü treni) dendiğini anlamadığım, bilim-kurgu filmlerinde gördüklerime benzer, ince burunlu iki vagonlu oyuncak biçimli, üçüncü sınıf bir banliyö trenine bindik.

Sky tren demelerini, tünelden yeryüzüne çıkınca Pempegül, makinistin olmadığını, bilgisayarla uzaktan kumanda edildiğini söylediğinde anladım. O an filmlerde izlediğim gibi acaba trenden aşağıya atlasam mı diye düşündüm ama buralarda Pempegül'ü yalnız bırakmamak için başka sefere erteledim. Yol boyunca dişlerimi sıktım. On dakika sonra Vancouver'ın kenar semtlerinden biri olan Kommerşıl drayv'a vardık. Şehir merkezinden sadece on dakika uzaklaştık ama her şey birdenbire değişivermiş; sanki reklamlar kısmı bitmiş, gerçekler başlamıştı. Hala sabahın körü, etrafta tek tük bir kaç insan var ama onlar da halkalı ve dövmeli tipler. İyi ki burada cadde ve sokakların ismi düzenli olarak yazıyor da, sabah sabah o nadide örneklerden enformasyon almak zorunda kalmıyoruz.

Açılımı "Ellerin Epey Sıcakmış Abey" olan ELSA merkezinin kapısına sabahın köründe dayandık. Tabii o saatte kapalı olduğu için yandaki Starbucks'ta bir kahve içerken etrafı gözlemeye başladım. Saat sekiz buçukta Elsa'daki görevliler bizi pijamalarıyla karşıladılar. Evrakları inceleyip,

          -Buraya kadar geldim ölçtürmeden gitmem!, beni sınav yapın, e lot of propırty don't, ays aut, (fazla mal göz çıkarmaz) demeye çalıştım ama onlar benim engin İngilizcemle söylediklerimi, “Malınız için gözünüzü oyarım,” diye anladıklarından 911'i aramaya kalktılar. Yani sabah sabah öyle bir curcuna koptu ki Pempegül araya girip, yanlış anlamayı düzeltti de zar zor ikna oldular. Önce bir bayan beni yaka paça tutup bir odaya kapattı. Soruyor;

          -Kadın kadın bana bak, benim arkamda yetmiş milyon insan var, bana yetim diyemezsin, diye bir haşladım ki, şimdi etmediyse altına, kesin kabızdır diye geçirdim içimden. Bu kez çekinerek sordu.

-Ayem Artiz, Ay opın egzibiyşin. (Ben ressamım, sergiler açarım diyorum)
-Nerden geliyorsunuz?
-Evden.
-Hayır, hangi ülkeden geldiniz Kanada'ya?

          -Ha onu mu soruyon teyzecim, Türkiye, Türkiye, gittin mi daha önce? Bunca yıl hiç gitmedin mi?, tavuk gibi hep olduğun yerde mi tünedin? Hayat Güzel, gez biraz, bak geldik gidiyoruz şu dünyadan, gibisinden kadını konsülte etmeye başladım.

Kadının hayatında ilk kez bu kadar abzurd bir tip gördüğü çok belliydi.
          -Okey, okey valla sınavdan sonra yola çıkıyorum, deyip, önüme birtakım kağıtlar ve fotoğraflar koydu.
Ben salak salak bir sürü bilgi ve resme bakıp psikolojik tahliller yaparken, kadın kesinlikle masanın altındaki acil düğmesine basmış olacak ki, içeri izbandut gibi bir görevli gerdi.
          -Beyefendi buyurun, deyip o önde ben arkada başka bir odaya geçtik.
Bu kez önümde bir tomar kağıt, yok doktor-hastane, şoför-otobüs eşlemeleri falan, hepsi anında tamamdır. Oku, anla, yaz, çiz muhabbetini üç-dört ayrı odada test ettikten sonra sınavı bitirdim. Zaten, bu yaşta öyle uzun uzun sınav masasında kalamam.

-Hadi çüzz, deyip bekleme salonuna geçtim.

Burada dünyanın her yerinden göçmenler sınav olmaya gelmişler. İyice baktım ama bizim mahalleden hiç kimse yoktu. Sonra Pempegül odalardan birine girdi. Ben de onu beklerken sigara içmeye dışarı çıktım. Bir ara bulunduğum yer birden kalabalıklaşmaya başladı. Son derece temiz giyimli, müdür olması gereken mistırlar ve misisler habire yanaşıp bir şeyler söylüyorlar. Önce anlamadım ama şeklen izaha gelince fark ettim ki bu ilgi bana değil elimdeki Törkiş sigarayaymış. Vermeye başlasam, bir koşu eve gidip yedek paketleri getirsem bile yetmeyecek.

-Canımı isteyin ama sigaramı asla, dedim anlamadılar.

İlk günler paketi uluorta çıkarıp yakıyordum ama gün geçtikçe durumu kavrar oldum ve hemen Türklüğümü devreye soktum. Artık sigaramı Pempegül'ün donuma diktiği cepte saklıyorum. Bir süre sonra Pempegül de ortaya çıktı.

-Sonuçlar bir haftada elinize geçer, dediler. Bankoya yanaşıp,

          -Bana bakın madem haftaya muhabbeti var, niye geldik buralara kadar, sonucu bugün postaladınız postaladınız, yoksa... diye sert çıkmışım da ben hatırlamıyorum.

Tehdidim epey etkili olmuş ki, ertesi gün elimde olacak şekilde Kanediyın Posta'nın acele servisi ile yollamışlar. Bana sekiz üzerinden üç vermişler, yani üçüncü düzeyi layık görmüşler. Sonuçları binbir rica ile Pempegül'e tercüme ettirdim.

Açıklaması: konuşmam çok etkileyici ve iç gıcıklayıcıymış. Kendimi basit düzeyde ifade etmemde sorun yokmuş. Ama karşımdakinin konuşmasını sık sık kesmemem gerekirmiş. Biraz daha yavşak olursam daha iyi konuşabilme ihtimalim varmış. Dinleme düzeyim bir sağırınkine eşdeğermiş de okuma düzeyim bir felaketmiş.

Yani hocanım toplamış, çıkarmış çarpıp bölmüş ve sonunda bana üç vermiş. Zaten sekizinci düzeye çıkmaya benim ömrüm ve anlayışım yetmez. Not olarak da, Kanada halkının kafasını gözünü yarma tehlikem bulunduğundan bir an önce kursa başlamamda büyük faydalar olduğunu eklemişler.
           -Hepsi bu kadar mı? İyi ki geldiniz, ülkemize yapacağınız katkılarınızı sabırsızlıkla bekliyoruz gibi şeyler yok mu, diye sorunca Pempegül,
          -Son olarak da okulun yerini tespit etmen için seni yine merkezlerine davet ediyorlar, dedi.

-Hadi gidelim, diye hareketlenince, içinde bir sürü şey dolu o bildik bakışlarıyla Pempegül,

          -Randevu alacağız hayatım, burada hiçbir yere öyle canın istediği zaman gidemiyorsun!. Hala... diye tam başlayacaktı ki bu noktaya gelince espriye vurmak işe yaradığından,
          -Ben onların randevularını ham yaparım, deyip gelebilecek fırtınayı önledim.